ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ ସୃଷ୍ଟ,
ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ।

ପରିଚାଳନା ଦାୟିତ୍ୱ

ସେ ଆମକୁ ଦେଇଥିବା ସେହି ବିଶେଷତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଅଧିକାର ବା କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ (ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧:୨୬; ଗୀତସଂହିତା ୮:୬)। ଆପଣ ଓ ମୋତେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଶାସନ କରିବା ପାଇଁ ମହାନ ଶକ୍ତି ଓ ସୁଯୋଗ ଦିଆଯାଇଛି। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଆମ ପାପମୟ ସ୍ୱଭାବ ଯୋଗୁଁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜାଣୁ ଯେ ସମୟ ସହିତ ଅନେକ ଉପାୟରେ ସେହି ସୁଯୋଗର ବହୁତ ଅପବ୍ୟବହାର ହୋଇଛି। ଗଛଲତା ଓ ପଶୁଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମାନବ ଜୀବନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁକିଛି ପରିଚାଳନା କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଅଧିକାର ସେ ଆମକୁ ଦେଇଛନ୍ତି।

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧ ଅନେକ ଥର କହେ ଯେ ଈଶ୍ୱର ଯାହା ସୃଷ୍ଟି କଲେ ତାହା "ଉତ୍ତମ" ଥିଲା। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟ ବସ୍ତୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିଶେଷକରି ମାନବ ଜୀବନ। ଜୀବନର ଯେକୌଣସି ପର୍ଯ୍ୟାୟ ହେଉ (ଗର୍ଭଧାରଣରୁ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ), ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟବାନ, କାରଣ ସେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଆମେ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭୂମିକା ଦେଖୁ, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆମେ ସମାନ। ସେହିପରି, ଅନେକ ଜାତି ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଜାତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୁହେଁ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ସମାନ (ରୋମୀୟ ୨:୧୧, ହିତୋପଦେଶ ୨୨:୨, ପ୍ରେରିତ ୧୦:୩୪-୩୫, ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧:୨୭-୨୮, ଗାଲାତୀୟ ୩:୨୮)।

ସୃଜନଶୀଳତା

ଏହା ପରେ, ଆମର ସୃଷ୍ଟି କରିବାର କ୍ଷମତା ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଏବଂ ମଣିଷ କିପରି ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ ତାହା ଦେଖିଲେ ହିଁ ଆମେ ଏହାର ସତ୍ୟତା ଦେଖିପାରୁ। ଈଶ୍ୱର ଯୋଗାଇଥିବା ସମ୍ବଳ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ସୁଯୋଗ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଆମ ଭିତରେ ତାହାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଚମତ୍କାର ଅଟ୍ଟାଳିକା ଓ ସଂରଚନା, ସଙ୍ଗୀତ ଓ କଳା, ବ୍ୟବସାୟ, ଯାତାୟାତ, ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା ଇତ୍ୟାଦି ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆମର ଗଭୀର ଇଚ୍ଛା ଥାଏ। ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଇ ଜୀବନ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ଦିଆଯାଇଛି (ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧:୨୮)! ଏଗୁଡ଼ିକ ଈଶ୍ୱର ମାନବଜାତିକୁ ଦେଇଥିବା କିଛି ଚମତ୍କାର ଦାନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ।

ମଣିଷ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱର ଆମକୁ ଦେଇଥିବା ଏହି ମହାନ ସୁଯୋଗ ଓ ଭରସାକୁ ଆମେ କିପରି ପରିଚାଳନା କରିବା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ଭାବରେ, ଆମେ କିପରି ପରିଚାଳନା କରିବା, ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଓ ଆମ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବା, ସେଥିରେ ଆମ ପରିଚୟକୁ ବାଇବେଲ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ଗଢ଼ିବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ (ରୋମୀୟ ୧୨:୧-୩)। ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ଆମେ ଏକ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି, ଏବଂ ଏବେ ଆମର ଏକ ନୂତନ ଜୀବନ ଅଛି, ଏଥିପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁସମାଚାର ଏତେ ବଡ଼ ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ! (୨ କରିନ୍ଥୀୟ ୫:୧୭)

ଯୌନତା

ଯେତେବେଳେ ଜଗତରେ ପାପ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯୌନ ପରିଚୟ ଓ ମାନବ ଯୌନତାର ଅନେକ ଦିଗ ଦୂଷିତ ହେଲା। ଆମେ ଦେଖୁ ଯେ ଈଶ୍ୱର କହିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ପକ୍ଷରେ ଏକାକୀ ରହିବା ଭଲ ନୁହେଁ (ଆଦିପୁସ୍ତକ ୨:୧୮), ତେଣୁ ସେ ହବାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଏକାନ୍ତ ମିଳନ ଗଠିତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟର ପତନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ବାଇବେଲର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଯୌନ ପାପ ବିଷୟରେ ଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରାଂଶ ଆମେ ପଢ଼ୁ (ଲେବୀୟ ୧୮:୨୨, ରୋମୀୟ ୧:୨୬-୨୮)। ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଇଜଣ ପୁରୁଷ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଡାକ୍ତରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ବିନା ଦୁଇଜଣ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବରେ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଖରେ କେବଳ "ବୀଜ" ଥାଏ, ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଖରେ କେବଳ "ଡିମ୍ବାଣୁ" ଥାଏ। ଯଦି ଡାକ୍ତରମାନେ ସନ୍ତାନ ସୃଷ୍ଟିରେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ତଥାପି ଆମେ ଶେଷରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରଚନା ଓ ସୃଷ୍ଟିରେ ତାହାଙ୍କ ହାତକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିବା ନାହିଁ।

ଦୟାକରି ବୁଝନ୍ତୁ ଯେ ଏହି ଛୋଟ ବିଭାଗର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ କହିବା ନୁହେଁ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ଯୌନ ପରିଚୟ ସହିତ ସଂଘର୍ଷ ଯୋଗୁଁ ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ବରଂ ଆମେ କିଏ ତାହା ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଆମକୁ ଜଣାଇବାକୁ ଦେବା। ଶାସ୍ତ୍ର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଲିଙ୍ଗ (ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ) ବିଷୟରେ କହେ, ଏବଂ ପାପ ସେହି ସତ୍ୟକୁ ଅପ୍ରାକୃତିକ ସମ୍ପର୍କ ପାଇଁ ବିକୃତ କରିଛି। ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧:୨୭ରେ ଆମେ ଦେଖିପାରୁ ଯେ ଈଶ୍ୱର କେବଳ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ନିର୍ମାଣ କଲେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରକାର ନୁହେଁ। ଗତ କିଛି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଏକ ବଡ଼ ସଂଘର୍ଷ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ଦୟାକରି ବୁଝନ୍ତୁ ଯେ ଏହି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକରେ ବାଇବେଲ ଅତି ସ୍ପଷ୍ଟ। ଆମ ଚାରିପାଖର ଜଗତରେ ଏହା କେବେ ଲୋକପ୍ରିୟ ମତ ହେବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏହା ସତ୍ୟ, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର କେଉଁଠି ଠିଆ ହୋଇଛି ତାହା ଜାଣିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।