ଆତ୍ମିକ ଯୁଦ୍ଧ,
ବିଜୟରୁ ଲଢ଼ନ୍ତୁ।

ଆଜି ଦିନ ୧୮, ଏବଂ ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମିଶନ ବୁଝିବାର ମଝିରେ ଅଛୁ। ସବୁଠାରୁ କମ୍ ଆଲୋଚିତ ଧାରଣା ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ଭାବରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିବା ଆତ୍ମିକ ଯୁଦ୍ଧ। ହଁ, ଆମେ ଆମ ମାନବ ସ୍ୱଭାବ ସହିତ ଲଢ଼ୁ; ବେଳେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବଶୀଭୂତ ହେବାକୁ ସଂଘର୍ଷ କରୁ, କିନ୍ତୁ ତାହା ହିଁ ସବୁ ନୁହେଁ। ଆତ୍ମିକ ଜଗତରେ ଏକ ପ୍ରକୃତ, ସକ୍ରିୟ ଶକ୍ତି ଲଢ଼ୁଛି ଯାହାକୁ ଆମେ ଦେଖିପାରୁନାହୁଁ। ଏହା କହିବା ସହିତ, ଏହା ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ ବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ନକାରାତ୍ମକ ଘଟଣା ଶୟତାନ ଯୋଗୁଁ ଘଟେ ବୋଲି ସୂଚାଇବା ପାଇଁ ନୁହେଁ। ବେଳେବେଳେ ଆମେ ନେଉଥିବା ନିଷ୍ପତ୍ତିର ନକାରାତ୍ମକ ପରିଣାମ ଥାଏ, ବା ଆମର ଆତ୍ମ-ସଂଯମର ଅଭାବ ଥାଏ, ଯାହା ଆମର କ୍ଷତି କରିପାରେ ଏବଂ ଆମକୁ ନିରାଶ ବା ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ କରିପାରେ।

କୁହାଯାଏ ଯେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅଛି କାରଣ "ଅନନ୍ତକାଳ ଦାଉରେ ଅଛି।" ଏହି ଜୀବନ ପରେ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ଏକ ଗନ୍ତବ୍ୟ ରହିବ। ତାହା ସ୍ୱର୍ଗ ବା ନର୍କ ହେବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମା ପାଇଁ, ଏପରିକି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଛି। ଆତ୍ମିକ ଯୁଦ୍ଧ ଉପରେ ଏକ କଳଙ୍କ ଅଛି କାରଣ କିଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ଏହି ବିଷୟକୁ ପ୍ରସଙ୍ଗରୁ ବହୁତ ଦୂରକୁ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି ବା ଏହାକୁ ଏତେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ଲାଗେ ଯେପରି ଶୟତାନ ଏକ ଅପ୍ରତିରୋଧ୍ୟ ଶକ୍ତି। ବିଶ୍ୱାସୀ ଭାବରେ ଆମେ ପରାଜୟର ସ୍ଥାନରୁ ନୁହେଁ, ବିଜୟର ସ୍ଥାନରୁ ଲଢ଼ୁଛୁ। ସତ୍ୟ ହେଉଛି ଶତ୍ରୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ ଯେ ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶକ୍ତି, ସ୍ୱାଧୀନତା, ଅଧିକାର ଓ ବିଜୟ ବୁଝୁ। ଯଦି ଆମେ ସେହି ସମ୍ଭାବନାକୁ ବୁଝନ୍ତୁ ଓ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତୁ, ଆମ ଜୀବନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳିଯିବ, ଏବଂ ଆମେ ଅନ୍ଧକାରର ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ବିପଜ୍ଜନକ ହୋଇଯିବା। ଆପଣ କଳ୍ପନା କରିପାରିବେ କି ଯଦି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମର୍ପିତ ହୁଅନ୍ତେ, ଅଳ୍ପ ନୁହେଁ, ବରଂ ୧୦୦%, ଏବଂ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କିପରି ଲଢ଼ିବେ ତାହା ଜାଣନ୍ତେ?

ଯୁଦ୍ଧ

ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱଭାବ:

ଯେପରି ଆମେ ଦିନ ୪ରେ ଦର୍ଶାଇଥିଲୁ, ଆମେ ତିନୋଟି ଶତ୍ରୁ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଛୁ, ଏବଂ ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱଭାବ ("ଶରୀର") ଓ ଶତ୍ରୁ, ଶୟତାନ, ଏବଂ ଜଗତ। ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱଭାବର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଉଦାହରଣ ରୋମୀୟ ୭ରୁ ଆସେ...

ପାଉଲ ଏଠାରେ ଯାହା କହୁଛନ୍ତି ତାହା ହେଉଛି ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଭେଟିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଆମ ମାନବ ସ୍ୱଭାବରେ ପାପ ଆଡ଼କୁ ଟାଣ ବା ଝୁଙ୍କ ସହିତ ବଞ୍ଚିବା। ସୁସମାଚାର ହେଉଛି ଏହା (ପଦ ୨୫): ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମର ଉଦ୍ଧାର ଅଛି। ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପାପର ଟାଣ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଠିଆ ହୋଇପାରିବା। ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ମନେ ନାହିଁ ପାପ ବିରୁଦ୍ଧରେ କିପରି ଲଢ଼ିବେ, ଦିନ ୨କୁ ପୁଣି ଦେଖନ୍ତୁ। ଆମର ପୂର୍ବ ଆଲୋଚନା ଯୋଗୁଁ ଆମେ ଏଥିରେ ଅଧିକ ସମୟ ଦେବା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧ ବିଷୟରେ କଥା ହେବା ବେଳେ ମୁଁ ଏହାକୁ ପୁଣି ଆପଣଙ୍କ ଧ୍ୟାନକୁ ଆଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି, କାରଣ ଶତ୍ରୁ ନିରନ୍ତର ଆମ ସ୍ୱଭାବକୁ ଆମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ।

ଆତ୍ମିକ ଯୁଦ୍ଧ:

ଆତ୍ମିକ ଯୁଦ୍ଧ ଏତେ ବାସ୍ତବ, ଆମ ସାମ୍ନାରେ ଏହା ଚାଲୁଥିବା ଦେଖିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଆମର ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆମର ଆଖି (ଆତ୍ମିକ ଆଖି) ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ (୧ କରିନ୍ଥୀୟ ୨:୧୪)। ଆମେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଯେତେ ଅଧିକ ସମନ୍ୱୟରେ ରହିବା, ଏହି ବାସ୍ତବତା ସେତେ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ, କିନ୍ତୁ ଆମର ସେତେ ଅଧିକ ଶାନ୍ତି, ଜୀବନ ଓ ବୁଝାମଣା ମଧ୍ୟ ରହିବ (ରୋମୀୟ ୮:୬)। ଏହା କହିବା ସହିତ, ଏପରି ନୁହେଁ ଯେ ଶୟତାନ ପ୍ରତ୍ୟେକ କୋଣ ପଛରେ ବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଥର ତଳେ ଅଛି। ସନ୍ଦେହ ବା ଭୟରେ ବଞ୍ଚନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମର ବିଜୟ ଅଛି।

ଯେହେତୁ ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଜାଣୁ ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମର ବିଜୟ ଅଛି, ଶତ୍ରୁ କିପରି ଆକ୍ରମଣ କରେ ତାହା ଆମେ ବୁଝିବା ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସାଧାରଣତଃ ଆମକୁ ସେତେବେଳେ ଆକ୍ରମଣ କରେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଦୁର୍ବଳ, ଅସାବଧାନ ବା କ୍ଳାନ୍ତ ଥାଉ। ପ୍ରଥମ କିଛି ମାସ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଦୁର୍ବଳ ସମୟ କାରଣ ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସରେ ନୂଆ, ଏବଂ ଆପଣ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଗେଇ ଯାଉଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଦୂରକୁ ଟାଣିବା ପାଇଁ ଶତ୍ରୁ ଯଥାସମ୍ଭବ ସବୁକିଛି କରିବ।

ମନେ ରଖନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କର ପୂର୍ବରୁ ବିଜୟ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କୁ ସେଥିରେ ଚାଲିବାକୁ ହେବ। ତେବେ, ଆମେ କିପରି ସର୍ବଦା ସାବଧାନ ରହିପାରିବା? ସାବଧାନ ରହିବାର ଏହି ଧାରଣା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଉପାୟ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ଜଣେ ସୈନିକ କିପରି ଚିନ୍ତା କରେ ତାହା ବୁଝିବା। ସୈନିକ କ'ଣ ପ୍ରତିଦିନ ହାଫ୍ ପ୍ୟାଣ୍ଟ, ଚପଲ ଓ ଟି-ସାର୍ଟ ପିନ୍ଧି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସେ? ନା! ସେ ଦିନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧସଜ୍ଜାରେ ଆସେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ଭାବରେ ଆମର ସେହି ମାନସିକତା ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ ଆମର "ଆତ୍ମିକ ଯୁଦ୍ଧସଜ୍ଜା" ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତିଦିନ ଚାଲିଛି ବୋଲି ସଚେତନ ରହିବା ଉଚିତ। ଏହା କରିବାର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ ହେଉଛି ପ୍ରତି ସକାଳେ ଉଠି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ସମୟ କଟାଇବା ଏବଂ ଏଫିସୀୟ ପୁସ୍ତକରେ ଯାହା କୁହାଯାଇଛି ତାହା ନିଜକୁ ମନେ ପକାଇବା।

ଆତ୍ମିକ ଯୁଦ୍ଧସଜ୍ଜା

ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଲଢ଼ିବା ପାଇଁ ଆମର ଆତ୍ମିକ ଯୁଦ୍ଧସଜ୍ଜା ଅଛି, ଏବଂ ଆମ ପାଖରେ କ'ଣ ଅଛି ତାହା ବୁଝିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିବା ପଦଗୁଡ଼ିକ ଏଠାରେ ଅଛି।

ସତ୍ୟ ଆମକୁ ଏକ ବେଲ୍ଟ ପରି ଏକାଠି ଧରି ରଖେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ସତ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ଆମ ଜୀବନରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ, ସ୍ଥିରତା, ସଚ୍ଚୋଟତା ଓ ସତ୍ୟବାଦିତା ପରି ଚରିତ୍ର-ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ଗୁଣ ଗଠନ କରେ (ଯୋହନ ୧୭:୧୭)। ଏହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଜଣେ ପ୍ରକୃତ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ଚିହ୍ନ, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କିଏ ତାହାଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ। ବିଶେଷ ଭାବରେ, ପଦ ୧୪ରେ, ପାଉଲ ରୋମୀୟ ସୈନିକର ଯୁଦ୍ଧସଜ୍ଜା ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପୋଷାକର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ଥିଲା ଏକ "ବେଲ୍ଟ" ଯାହା ଖଡ୍ଗକୁ ଧରି ରଖୁଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧସଜ୍ଜାକୁ ସନ୍ତୁଳିତ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସରଞ୍ଜାମର ମୁଖ୍ୟ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲା। ସତ୍ୟ ଆମକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କିଏ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟତା ଦିଏ, ଏବଂ ଏହା ସହିତ ଆମକୁ ସଂଶୋଧନ କରେ ଓ ଆମ ଆତ୍ମିକ ଜୀବନକୁ ଠିକ୍ ପଥରେ ରଖେ।

ରୋମୀୟ ସୈନିକର ଊରସ୍ତ୍ରାଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ହୃଦୟ, ଫୁସଫୁସ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଥିଲା। ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ପାଉଲ ଏହାକୁ "ଧାର୍ମିକତା ରୂପ ଊରସ୍ତ୍ରାଣ" ବୋଲି କହନ୍ତି। ଯେପରି ଊରସ୍ତ୍ରାଣ ସୈନିକର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗକୁ ଢାଙ୍କେ, ସେହିପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧାର୍ମିକତା ଆମକୁ ଢାଙ୍କେ। ତେଣୁ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତାହାଙ୍କ ଧାର୍ମିକତା ପରିଧାନ କରୁ, ଆମେ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାର ଆମ ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଉପରେ ନୁହେଁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧାର୍ମିକତା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁ। ଆମ ନିଜ ଧାର୍ମିକତା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଆମେ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ।

ଏହା ସହିତ, ପ୍ରତିଦିନ ଧାର୍ମିକତା ରୂପ ଊରସ୍ତ୍ରାଣ ପରିଧାନ କରିବାର ଏକ ଦାୟିତ୍ୱ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି (ମାଥିଉ ୬:୩୩)। ଆମକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ବୁଝିବାକୁ ଏବଂ, ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ଓ ତାହାଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ହେବ। ଆମେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିବା ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ, ଶତ୍ରୁ ଓ ଆମ ନିଜ ଶରୀରର ଚାତୁରି ଓ ଆକ୍ରମଣରୁ ଆମକୁ ଦୂରେଇ ରହିବାକୁ ଓ ପ୍ରତିରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ। ପାପ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଶୀଘ୍ର ଜଣେ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କୁ ପଥଚ୍ୟୁତ କରିବା ଭଳି କିଛି ନାହିଁ। ସେହି ପାପ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଆମ ସମ୍ପର୍କରେ ଲଜ୍ଜା, ଅପମାନ ଓ ବିଚ୍ଛେଦ ଆଣେ। ଶେଷରେ, ଏହା ଚାଲିଥିବା ଆତ୍ମିକ ପରିପକ୍ୱତାର ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ବିଳମ୍ବ କରେ। ସେଥିପାଇଁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ "ଠିକ୍ ଜୀବନଯାପନ" ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଶ୍ୱାସୀ ଭାବରେ ଆମେ ଆମ ଚାରିପାଖର ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ସୁସମାଚାର ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ। ଏହା ମଧ୍ୟରେ, ଆମେ ଏକ ପ୍ରକୃତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଛୁ ଯାହା ଆତ୍ମିକ ଓ ଶାରୀରିକ ଭାବରେ ହିଂସାତ୍ମକ। ଆତ୍ମିକ ଅଶାନ୍ତିରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସୁସମାଚାର ଶାନ୍ତି ଦିଏ। କେବଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ ଏକ ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ମଣିଷ ପ୍ରକୃତ ଶାନ୍ତି, ସୁରକ୍ଷା ଓ ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇପାରେ।

ରୋମୀୟ ସୈନିକମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ପୋଷାକର ଅଂଶ ଭାବରେ ଚପଲ ମଧ୍ୟ ଥିଲା, ଏବଂ ଆତ୍ମିକ ସଂଘର୍ଷରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ସୁସମାଚାର ଆଣିବା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱାସୀମାନେ ନିଜକୁ ସଜ୍ଜିତ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରଖିବା ଉଚିତ। ଶାନ୍ତିକୁ ଆପଣଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ଶତ୍ରୁ ଆମକୁ ବିରକ୍ତ କରି ଆମ ଶାନ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, କିନ୍ତୁ ତାକୁ ତାହା କରିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।

ଢାଲ ରୋମୀୟ ଯୁଦ୍ଧସଜ୍ଜାର ଏକ ଅତି ସହଜରେ ବୁଝିହେବା ଅଂଶ। ଏହା ସୈନିକକୁ ତୀର, ଖଡ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା। ଶତ୍ରୁ ସବୁ ଦିଗରୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବ, ଏବଂ ଏହା ହିଁ ଢାଲର ସୁବିଧା। ଏହା ଚଳନଶୀଳ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣର ସବୁ ଦିଗରୁ ପ୍ରତିରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଦିଏ। ସେହିପରି, ଆମ ବିଶ୍ୱାସ ଶତ୍ରୁର ଆକ୍ରମଣର ସବୁ ଦିଗରେ ଆମକୁ ଢାଙ୍କେ।

ମନେ ରଖନ୍ତୁ, ବିଶ୍ୱାସ ହେଉଛି କୌଣସି ବିଷୟ ବା କାହା ଉପରେ ଭରସା ଓ ନିର୍ଭରତା, ତେଣୁ ଏହି ଅର୍ଥରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଆମର ଭରସା ଅଛି ଯାହା ଆମକୁ ଶତ୍ରୁଠାରୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଏ। ସେ ଆମର ଢାଲ। ବିଶେଷ ଭାବରେ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରାଂଶ ଅଗ୍ନିବାଣ ବିଷୟରେ କହେ, କିନ୍ତୁ ଏହା କହେ ଯେ ଯଦି ଆମ ଭରସା (ବିଶ୍ୱାସ) ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ, ତେବେ ବିଶ୍ୱାସରୂପ ଢାଲ "ସବୁ"କୁ ନିର୍ବାଣ କରିପାରେ।

ଯେପରି ଏକ ଶାରୀରିକ ଶିରସ୍ତ୍ରାଣ ସୈନିକର ମୁଣ୍ଡକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଏ, ପାଉଲ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ମନ ଓ ଚିନ୍ତାକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ "ପରିତ୍ରାଣ ରୂପ ଶିରସ୍ତ୍ରାଣ" ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ଏହି ଶିରସ୍ତ୍ରାଣ ପରିତ୍ରାଣର ନିଶ୍ଚୟତା ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ଅନନ୍ତ ଜୀବନର ଭରସାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହା, ଫଳରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ସେ କିଏ ସେ ବିଷୟରେ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କୁ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଦିଏ। ଏହା ଆମ ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟରେ ମାନସିକ ଓ ଆତ୍ମିକ ସ୍ଥିରତା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରେ।

ଶୟତାନ ଜଣେ ଚିନ୍ତା ପକାଉଥିବା, ଯେପରି ଆମେ ଆଦିପୁସ୍ତକ ୩ରେ ଦେଖୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ହବାଙ୍କୁ କହେ, "ଆଗୋ, ଏ କି ସତ୍ୟ, 'ଉଦ୍ୟାନର କୌଣସି ବୃକ୍ଷର ଫଳ ଖାଇବାକୁ ପରମେଶ୍ୱର ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ନିଷେଧ କରିଅଛନ୍ତି?'" ମନର ଯୁଦ୍ଧ ବାସ୍ତବ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନେକ କଥା ବିଶ୍ୱାସ କରାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ, କିନ୍ତୁ ଆମେ କିଏ ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ଆମର ଯେଉଁ ସୁରକ୍ଷା ଅଛି ତାହା ଜାଣିବା ଆମ ନୂତନ ପରିଚୟରେ ବଡ଼ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ସ୍ଥାପନ କରେ (୧ ଯୋହନ ୫:୧୩)।

ଶେଷରେ, ଏହା ଶାସ୍ତ୍ରାଂଶରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପ୍ରଥମ ଓ ଏକମାତ୍ର ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ଅସ୍ତ୍ର। ଏହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ (ବାଇବଲ)କୁ ପ୍ରତୀକ କରେ, ଯାହା ପ୍ରଲୋଭନ ଓ ପ୍ରତାରଣା ପରି ଆତ୍ମିକ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜର ମୁକାବିଲା କରିବା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର। ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଥିବା ପରି, ଆମେ ଦେଖୁ ଯେ ଯୀଶୁ ନିଜେ ଶତ୍ରୁକୁ ପ୍ରତିହତ କରିବା ଓ ନିଜକୁ ପ୍ରତିରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି (ମାଥିଉ ୪:୧-୧୧), ଏବଂ ସେ ତାହାଙ୍କ ସମଗ୍ର ସେବାକାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହା କରନ୍ତି। ଆଉ ଗୋଟିଏ କଥା: ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାନ୍ତରରେ ଯୀଶୁ ପରୀକ୍ଷିତ ହେଉଥିଲେ, ଯୀଶୁ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ "ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ" କହନ୍ତି। ଆମେ କେବଳ ଭିତରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଘୋଷଣା କରିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ବେଳେବେଳେ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ବା ଆକ୍ରମଣର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆମ ଉପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ସତ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ତାହାଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ଶକ୍ତି ଅଛି! (ଏବ୍ରୀ ୪:୧୨)