ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା,
ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତାରେ ରୁହନ୍ତୁ।

ଆଜି, ଆମେ ଆମ ବିଶ୍ୱାସର ଶେଷ ମୂଳ କ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟରେ କଥା ହେବା, ଯାହା ହେଉଛି ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା। ଏହି ଧାରଣାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଧ୍ୟାନକୁ ପୁଣି ଆମ ମୂଳଦୁଆ ଆଡ଼କୁ ଆଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ଆମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ-କେନ୍ଦ୍ରିତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଶକ୍ତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ-କେନ୍ଦ୍ରିତର ସରଳ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସବୁକିଛି, ଆମ କାର୍ଯ୍ୟ, ନିଷ୍ପତ୍ତି ଓ ଜଗତ-ଦୃଷ୍ଟି, ବର୍ତ୍ତମାନ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ ଆମର ନୂଆ ପାଇଥିବା ସମ୍ପର୍କ ଦେଇ ଛଣା ହୁଏ। ସେଠାରୁ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଓ ତାହାଙ୍କ ବାକ୍ୟ (ବାଇବଲ)ର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାହାଙ୍କ ମାର୍ଗ ପ୍ରତି ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ହେଉ ଓ ତାହା ପାଳନ କରୁ। ଏହା କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଗୌରବ ଦେଉ କାରଣ ଆମେ ଆମ ଜୀବନରେ ତାହାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରୁଛୁ, ଏବଂ ଏହିପରି ଆମେ ଜାଣୁ ଯେ ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପରି ହେବାକୁ ପରିପକ୍ୱ ହେଉଛୁ।

ଆମ ଜୀବନ ବର୍ତ୍ତମାନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ ଲୁକ୍କାୟିତ (କଲସୀୟ ୩:୩, ଗାଲାତୀୟ ୨:୨୦)। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହିଁ, ତାହାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା, ଆମକୁ ସମ୍ଭାଳି ରଖନ୍ତି ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଆତ୍ମିକ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାର ସହିତ ବଞ୍ଚିବାର କ୍ଷମତା ଓ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି (୨ କରିନ୍ଥୀୟ ୧:୨୧-୨୨)। ଏହା ସହିତ, ଆପଣ ଓ ମୁଁ ଏବେ ବି ବାସ୍ତବ ସମୟରେ ଆମ ଜୀବନ ବଞ୍ଚୁଛୁ। ଯଦିଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ଆମ ପରିତ୍ରାଣ ସୁରକ୍ଷିତ (ଯୋହନ ୧୦:୨୮-୨୯), ଆତ୍ମିକ ପରିପକ୍ୱତା ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିରନ୍ତର ଉପାସନା ଓ ପ୍ରେମ ଆଡ଼କୁ ନେଇଯାଉଥିବା ପରିଶ୍ରମ କରିବାର ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଦାୟିତ୍ୱ ଆମର ଅଛି (୨ ପିତର ୧:୫-୮)। ଆମ ବିଶ୍ୱାସ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଆମେ ଅବହେଳା କରିପାରିବା ନାହିଁ। ଶେଷରେ, ପ୍ରକୃତ ବିଶ୍ୱାସୀ ଭାବରେ ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଯଦି ଆମେ କେବେ ଈଶ୍ୱରୀୟ ବିଷୟର ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁନାହୁଁ, ତେବେ ଆମେ କାହିଁକି ବୋଲି ପଚାରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ଆମ ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରକୃତ କି ନାହିଁ ତାହା ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ (୨ କରିନ୍ଥୀୟ ୧୩:୫)। ସମସ୍ତ ୪ଟି ମୂଳ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଏକାଠି ଯୋଡ଼ିବା ଏହିପରି କାମ କରେ:

ଯେତେବେଳେ ଆମ ଜୀବନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଉପରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ ରହେ, ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଶକ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଆତ୍ମିକ ପରିପକ୍ୱତା ବଢ଼େ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଆମ ସମ୍ପର୍କ ଗଭୀର କରୁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ସମୁଦାୟ (ସ୍ଥାନୀୟ ମଣ୍ଡଳୀ)ରେ ଅଂଶ ନେଉ, ମିଶନରେ ବଞ୍ଚୁ, ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ରହୁ, ଆମ ବିଶ୍ୱାସ ଦୃଢ଼ ହୁଏ ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ପରିପକ୍ୱତା ମୂଳ ଧରେ।

ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାର ଅଭାବ ଆଧୁନିକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନଙ୍କୁ ପୀଡ଼ିତ କରୁଥିବା ପ୍ରଥମ ନମ୍ବର ସମସ୍ୟା। ଆତ୍ମିକ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା କେବଳ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଲଢ଼ିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ନୁହେଁ; ତାହା ଆମ ଦାୟିତ୍ୱର କେବଳ ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶ। ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକୃତ ଶକ୍ତି ଆମ ଆତ୍ମିକ ଜୀବନରେ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ କାମ କରେ। ଏହା ଆତ୍ମ-ସମର୍ପଣରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ କଠିନ ଅଂଶ ହେଉଛି ପ୍ରତିଦିନ ସେଠାରେ ରହିବା। ଆଜି ଓ ଆଗାମୀ କିଛି ଦିନ ଆମେ ଏହି ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଆବିଷ୍କାର କରିବା।

ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜୀବନରେ ଏପରି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦେଇ ଗତି କରୁ ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଯାଉ; ମଣିଷ ଭାବରେ ଏହା ସାଧାରଣ। ବଡ଼ ଚିନ୍ତା ହେଉଛି ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାର ଏହି ଧାରଣାକୁ ଆମେ ସଂସ୍କୃତିକୁ କିପରି ସଂଜ୍ଞା ଦେବାକୁ ଦେଉ। ଆମ ଆଧୁନିକ ସଂସ୍କୃତିରେ କୌଣସି ବିଷୟ ପ୍ରତି ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ହେବାର ଚିନ୍ତା ଏକ ଦୃଢ଼ ଗୁଣ ନୁହେଁ। ଆପଣ ହୁଏତ ଏପରି କଥା ଶୁଣିଥିବେ, "ଯଦି ଏହା କାମ କରୁନାହିଁ, ଏହାକୁ ବଦଳାନ୍ତୁ" ବା "ଫୋମୋ (କିଛି ହରାଇବାର ଭୟ)।" ଆମେ ଏକ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଦଳୁଥିବା ଜଗତରେ ବାସ କରୁ ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଜିନିଷ "ଶୀଘ୍ର" ଓ "ଏବେ" ପାଇବା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଉ, ବା ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରେ, "ହରାଇବା" ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁ। ଯଦିଓ "ଏବେ"ର କିଛି ଦିଗ ବେଳେବେଳେ ବହୁତ ଭଲ, ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାର ବଡ଼ ଆତ୍ମିକ ଓ ମାନସିକ ଲାଭ ଅଛି।

"ଶୀଘ୍ର ଓ ଏବେ"ର ଏହି ମାନସିକତା ବିପଜ୍ଜନକ ହେବାର କାରଣ, ବିଶେଷ କରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନଙ୍କ ପାଇଁ, ହେଉଛି ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ଭିତରେ ଏକ ପରିପକ୍ୱତାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଘଟିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସମୟର କୌଣସି ବିକଳ୍ପ ନାହିଁ। ଆପଣ ଦେଖିବେ ଯେ ଜୀବନସାରା ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଭିତରର ମଣିଷକୁ ନିରନ୍ତର ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିବେ। ଆମ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଇଚ୍ଛା (ବା ଆକାଂକ୍ଷା) ଅତି ଜିଦ୍‌ଖୋର, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିରେ ଗଢ଼ି ହେବାକୁ ସମୟ ଲାଗେ। ଈଶ୍ୱର ଆମକୁ ଯାହା କରିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି ତାହା ପ୍ରତି ଆମ ଆଜ୍ଞାପାଳନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଗଢ଼ି ହେଉ। ଅନେକ ଥର ଯେତେବେଳେ ଏହା ଘଟୁଥାଏ, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ (ଭାବଗତ/ମାନସିକ ଭାବରେ), କାରଣ ଈଶ୍ୱର ଆମ ଭିତରେ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଠିକ୍ କରୁଛନ୍ତି। ଯଦି ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆମର ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାର ଅଭାବ ଥାଏ କାରଣ ଆମେ ଚାହୁଁଥିବା ଆତ୍ମିକ ଫଳାଫଳ "ଏବେ ହିଁ" ଦେଖୁନାହୁଁ, ଈଶ୍ୱର ଆମକୁ ଯାହା ଶିଖାଉଛନ୍ତି ତାହା ଆମେ ହରାଇଦେଉ, ଏବଂ ଏହା ଆମ ଆତ୍ମିକ ପରିପକ୍ୱତାକୁ ବିଳମ୍ବ କରେ।

ଶାସ୍ତ୍ର ଆମ ଜଗତ-ଦୃଷ୍ଟିକୁ ବଡ଼ ଭାବରେ ଭାଙ୍ଗି ପୁଣି ଗଢ଼େ। ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଆମକୁ ଆମ ସୁବିଧା କ୍ଷେତ୍ର ବାହାରେ କାମ କରିବାକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିବେ ଏବଂ ଯାହା ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ସେ ବିଷୟରେ ଆମକୁ ଚେତନା ଦେବେ। ପୁଣି, ଯଦି ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆମର ଆତ୍ମିକ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାର ଅଭାବ ଥାଏ, ଆମେ ନିଜକୁ ବିରକ୍ତ ଓ ନିରାଶ ପାଇବା, ଯାହା ଆମକୁ ଭାବିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବ ଯେ ଏହି "ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କଥା" କାମ କରୁନାହିଁ। ଆମ ଆତ୍ମିକ ବିକାଶରେ ଆମେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ନିର୍ବାହ କରୁ, କିନ୍ତୁ ଧନ୍ୟବାଦ, ଆମ ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱଭାବର ଚକ୍ର ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ଆମର ସାହାଯ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ତାହାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିରୁ ଆସେ।

ରହିବା

ବାଇବଲୀୟ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ବିଷୟରେ ଆମ ବୁଝାମଣା ଗଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କରିବା ବେଳେ, "ରହିବା" ଶବ୍ଦଟି ଆମ ପାଇଁ ବୁଝିବାକୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶବ୍ଦ। ରହିବାର ସରଳ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଅବସ୍ଥାନ କରିବା, ଟିକି ରହିବା, ବା ବାସ କରିବା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଶବ୍ଦର ଏକ ବୃହତ୍ତର ଅର୍ଥ ଅଛି କାରଣ ଯୀଶୁ ନିଜେ ତାହାଙ୍କ ସହିତ ଆମ ସମ୍ପର୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପାଇଁ ସମାନ ଶବ୍ଦାବଳୀ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ।

ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଏକ ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତା ଓ ଶାଖା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ଏହି ଦୁଇଟି ଅଂଶ ଏତେ ସିଦ୍ଧ ଭାବରେ ଏକାଠି ବୁଣା ହୋଇଥାଏ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ଶକ୍ତି ଥାଏ। ଯେହେତୁ ଆମ ଜୀବନ ବର୍ତ୍ତମାନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ଲୁକ୍କାୟିତ ହେବା କଥା (କଲସୀୟ ୩:୩), ଆମେ ଏକ ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତା ଓ ଶାଖା ପରି ଏତେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଏକାଠି ବୁଣା ହେବା ଉଚିତ ଯେ ଆମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ "ଆତ୍ମିକ ଭାବରେ" ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଯଦି ଆମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରୁ ଅଲଗା, ଆମ ଜୀବନରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଫଳ (ଗାଲାତୀୟ ୫:୨୨-୨୩) ପ୍ରକାଶ ପାଇବା ଆମେ ଦେଖିପାରିବା ନାହିଁ।

ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆଶୀର୍ବାଦ କହୁ, ଏହାକୁ ଶାରୀରିକ, ଭାବଗତ, ଆର୍ଥିକ ଓ ଆତ୍ମିକ ସୁସ୍ଥତା ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇପାରେ। ଈଶ୍ୱର ବୋତଲରେ ଥିବା ଏକ ଜିନି ବା ଲଟେରି ଟିକେଟ୍ ନୁହନ୍ତି; ସେ "ଆବ୍ବା" (ପିତା) ଏବଂ ଆପଣ ତାହାଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଏବଂ ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏତେ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି ଓ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି (ମାଥିଉ ୬:୨୬)। ଏପରି ସମୟ ଆସିବ ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ଆର୍ଥିକ ଅର୍ଥରେ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ଆମକୁ ଦେଉଥିବା ଭାବଗତ, ଶାରୀରିକ ଓ ଆତ୍ମିକ ଯୋଗାଣକୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଓ ଦେଖିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଏହା ସହିତ, ଯଦି ଆମେ ନିଜକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଅଲଗା ପାଉ, ସେ ଚାହୁଁଥିବା ଜୀବନ ଆମେ ବଞ୍ଚିପାରିବା ନାହିଁ: "ମୋʼ ବିନା ତୁମ୍ଭେମାନେ କିଛି କରିପାର ନାହିଁ।" ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଆମର ଦୃଢ଼ ଭରସା ଓ ନିର୍ଭରତା ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ; ସେହି ଭରସା ଓ ନିର୍ଭରତା ହିଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଆମ ସମ୍ପର୍କରେ ଏହି ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ଗଠନ କରେ। ସେଥିପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ସେମାନଙ୍କୁ "ନିଜକୁ ଠିକ୍ କରିବା" ଆବଶ୍ୟକ, ଏହା ଈଶ୍ୱର ଆମକୁ ଯାହା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ତାହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓଲଟା। ସେ ଚାହାନ୍ତି ଯେ ଆମେ ପ୍ରଥମେ ତାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସୁ ଏବଂ ଆମ ଜୀବନରେ ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରୁ, ତା'ପରେ, ଏହି ନୂତନ ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ତାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବା ଆରମ୍ଭ କରିପାରିବା।

ସୁସ୍ଥ ରହିବା

ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାରେ ଆମେ (ଆତ୍ମିକ ଭାବରେ) ସୁସ୍ଥ ବୋଲି କିପରି ଜାଣିବା? ଯଦି ଆପଣ ଫାରୂଶୀମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ "ଆତ୍ମିକ ଭାବରେ ପ୍ରତିବଦ୍ଧ" ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଅସୁସ୍ଥ ଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରକୃତରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣିନଥିଲେ (ମାଥିଉ ୨୩:୨୭-୨୮)। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଏକ ମାନସିକତା ଅଛି (ବିଶେଷ କରି ପାଶ୍ଚାତ୍ୟରେ) ଯେ ଥରେ ମୁଁ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ବାପ୍ତିସ୍ମ ନେଲେ, "ମୁଁ ଠିକ୍ ଅଛି।" ବାସ୍ତବତା ହେଉଛି, ଆମେ ତାହାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାର ଏକ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ରୂପରେ ଆମ ଜୀବନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦେଇଛୁ।

ପରିତ୍ରାଣ ଓ ବାପ୍ତିସ୍ମ ପରେ ଅନେକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନଙ୍କଠାରେ ଏହି ଢାଞ୍ଚା ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଏପରି କଥା କହିବେ, "ମୁଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ କରୁନାହିଁ" ବା "ମୁଁ ମୋ ଜୀବନରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ କାମ କରୁଥିବା ଦେଖୁନାହିଁ।" ଏହା ଘଟିପାରିବାର ଗୋଟିଏ କାରଣ ଅତି ସରଳ: ସେମାନେ ତାହାଙ୍କଠାରେ ରହୁନାହାନ୍ତି। କେବଳ ତାହାଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ବ୍ୟତୀତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାର କୌଣସି ଭାବନା ନାହିଁ। ଯାକୁବ ୨:୧୯ କହେ, "ଈଶ୍ବର ଯେ ଏକମାତ୍ର, ଏହା ତୁମ୍ଭେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଅଛ; ଭଲ କଥା, ଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ କରି ଥରହର ହୁଅନ୍ତି।" ଯାକୁବ ଏଠାରେ ଯାହା କହୁଛନ୍ତି ତାହା ହେଉଛି ପ୍ରକୃତ ବିଶ୍ୱାସ କେବଳ ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଆମ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାରେ ସୁସ୍ଥ ରହିବା ପାଇଁ, ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ।

ଏହା ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଯେ ଆମେ ଶାନ୍ତି, ନୀରବତା, ପଢ଼ିବା, ଉପାସନା ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଉପାୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିବା। ଏପରି ସମୟ ଆସିବ ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ନୀରବ ଲାଗିବେ, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି ନାହିଁ ବା ସେ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ବୋଲି ନୁହେଁ, ବରଂ କେବଳ ଆପଣଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସରେ ବଢ଼ିବାରେ ଓ ତାହାଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ। ଈଶ୍ୱର ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି କି ନାହିଁ ବା ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି ତାହାଙ୍କ ବିଶ୍ୱସ୍ତତା ବିଷୟରେ ଆପଣଙ୍କ ଭାବନା ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ କାରଣ ନୁହେଁ। ଦିନ ୨୫ରେ ଆମେ ଏ ବିଷୟରେ ଅଧିକ କହିବା। ଆପଣ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ବେଳେ, ମନେ ରଖନ୍ତୁ ଯେ ଆପଣ ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଲୋକଗୋଷ୍ଠୀଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଅଂଶ ପଢ଼ୁଛନ୍ତି ଯାହାଙ୍କ କାହାଣୀ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଖୋଲୁଛି। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯାଇଥିବା ଘଣ୍ଟା, ସପ୍ତାହ ଓ ବର୍ଷର ପ୍ରସ୍ତୁତି, ନୀରବତା ଓ କଷ୍ଟ ଆପଣ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ।

ସୁସ୍ଥ ରହିବାର ଏହି ଧାରଣା ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ବେଳେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ପଦ ସହିତ ପରିଚିତ କରାଇବାକୁ ଚାହେଁ। ୧ ଯୋହନ ୨:୪-୬ରେ ଏହା କହେ, "ତାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ ନ କରି ତାହାଙ୍କୁ ଜାଣେ ବୋଲି ଯେ କହେ, ସେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଓ ତାହାଠାରେ ସତ୍ୟ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେ ତାହାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ପାଳନ କରେ, ତାହାଠାରେ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ପ୍ରେମ ପ୍ରକୃତ ରୂପେ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଅଛି। ଏତଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭେମାନେ ଜାଣୁ ଯେ, ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହାଙ୍କଠାରେ ଅଛୁ। ଯେ ତାହାଙ୍କଠାରେ ରହେ ବୋଲି କହେ, ସେ ତାହାଙ୍କ ପରି ଆଚରଣ କରିବା ମଧ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।"

ଏହି ପଦରେ, ଏହା କହେ ନାହିଁ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ କର, କିନ୍ତୁ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତାହା କର; ଏହା କହେ ଯେ ଯୀଶୁ ଯେପରି ଚାଲିଥିଲେ ଆମେ ସେହିପରି ଚାଲିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯଦି ଆପଣ ତାହାଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପ୍ରତି ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ନୁହନ୍ତି, ଯୀଶୁଙ୍କ ପରି ବଞ୍ଚିବା ଅସମ୍ଭବ। ଏଠାରେ ହିଁ ରହିବାର ବୁଝାମଣା କାମରେ ଆସେ, କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କ ଜୀବନ କେଉଁଥିରେ ସମର୍ପିତ କରନ୍ତି ତାହା ଚିହ୍ନଟ କରିବା ସମାନ ଭାବରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଥିବା ପରି, ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ତାହାଙ୍କ ବାକ୍ୟ (ବାଇବଲ) ଓ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଅଛନ୍ତି। ଯେହେତୁ ଈଶ୍ୱର ଆମ ଭିତରେ ବାସ କରନ୍ତି (ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା), ଆମେ ଯୀଶୁଙ୍କ ପରି ବଞ୍ଚିପାରିବା, କିନ୍ତୁ ତାହାଙ୍କ ମାର୍ଗ ପ୍ରତି ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ହେବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଆମ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିକୁ ନିୟୋଜିତ କରିବାକୁ ହେବ।

ଯୀଶୁ ୪ଟି ମୂଳ କ୍ଷେତ୍ରର ଆଦର୍ଶ ଦେଖାଇଲେ

ସମ୍ପର୍କ: ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଏକ ସମ୍ପର୍କ ଓ ଜୀବନ କିପରି ଦେଖାଯିବ ତାହାର ସିଦ୍ଧ ଉଦାହରଣ ଯୀଶୁ ଆମ ପାଇଁ ଦେଖାଇଲେ। (୧ ପିତର ୨:୨୧, ଯୋହନ ୧୩:୧୫, ମାଥିଉ ୧୧:୨୭, ଯୋହନ ୫:୧୯-୨୦, ଯୋହନ ୧୬:୭)

ସମୁଦାୟ: ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାହାଙ୍କ ସମୁଦାୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯାହାକୁ ମଣ୍ଡଳୀ କୁହାଯାଏ। ମଣ୍ଡଳୀ ଏପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ଏକ ଆନ୍ଦୋଳନ ହେବ ଯେଉଁମାନେ ଜଗତକୁ "ସୁସମାଚାର" ବହନ କରନ୍ତି। (ମାଥିଉ ୧୬:୧୮, ମାଥିଉ ୨୮:୧୮-୨୦, ମାଥିଉ ୧୮:୨୦, ପ୍ରେରିତ ୨:୪୨-୪୭, ଏଫିସୀୟ ୪:୧୧-୧୨, ଯୋହନ ୧୩:୩୪-୩୫)

ମିଶନ: ଆମ ପାପ ପାଇଁ କ୍ରୁଶ ଉପରେ ମରିବାର ଏକ ମିଶନ ଯୀଶୁଙ୍କର ଥିଲା ଯେପରି ଆମେ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇପାରିବା। ତାହାଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ପିତା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଆମ ସମ୍ପର୍କ ପୁନଃସ୍ଥାପନ କରିବାର ଏକ ବାଟ ଯୋଗାଇବା। (ମାଥିଉ ୨୦:୨୮, ପ୍ରେରିତ ୧:୮, ଯୋହନ ୩:୧୬-୧୭, ୧ ଯୋହନ ୪:୯-୧୦, ଯୋହନ ୧୪:୬)

ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା: ଉପରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ କେବଳ ଏହି କିଛି ପଦ ସହିତ, ଆମେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିପାରୁ ଯେ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ଏକ ସମ୍ପର୍କରେ ପୃଥିବୀରେ କିପରି ବଞ୍ଚିବା ତାହା ଆମକୁ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ଯୀଶୁ ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଶିକ୍ଷା ଦେଇ, ଆଦର୍ଶ ଦେଖାଇ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ସଜ୍ଜିତ ଓ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପଠାଇ, ସେ ତାହାଙ୍କ ସମୁଦାୟ, ମଣ୍ଡଳୀର ସଫଳତା ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ତାହାଙ୍କ ପୁନରୁତ୍ଥାନର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାପ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିବାର ତାହାଙ୍କ ମିଶନ ପ୍ରତି ଯୀଶୁ ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଶେଷରେ, ଆମ ଜୀବନସାରା ଏହି କ୍ଷେତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ଆମେ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ।