ଆମୂଳଚୂଳ,
ତାହାଙ୍କ ସାକ୍ଷାତରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ।

ଆମେ ଦିନ ୨୨ ଆରମ୍ଭ କରିବା ବେଳେ, ଆମ ଜୀବନକୁ କିପରି ପ୍ରାଥମିକତା ଦେବା ଉଚିତ ତାହା ଆମେ ଉନ୍ମୋଚନ କରିବା। ଏହା ପଢ଼ୁଥିବା କେତେକ ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି ଯେ ଏହା ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏକ ବହୁତ ଆମୂଳଚୂଳ ପରିବର୍ତ୍ତନ। ଜୀବନରେ, ବୟସ ଯାହା ବି ହେଉ, ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରାଥମିକତା ଅଛି, ଅର୍ଥାତ୍ ଆପଣ କିଛି ବିଷୟକୁ ଅନ୍ୟ ବିଷୟ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି। ଏହା ପରିବାର, ସମ୍ପର୍କ, କ୍ୟାରିଅର୍, ସ୍କୁଲ୍ ବା ଖେଳ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଭିନ୍ନ, ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନେ ଜୀବନରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ କ'ଣକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି ତାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଜୀବନର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସମୟରେ, ଆମ ପ୍ରାଥମିକତା ବଦଳେ, କିନ୍ତୁ ବିଶେଷ କରି ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆମ ଜୀବନରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରୁ, ଆମେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଥିବା ବିଷୟର ପ୍ରାଥମିକତାକୁ ପୁନଃନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବାର ଏକ ଆହ୍ୱାନ ଆସେ।

ସମୟର ଆରମ୍ଭରୁ, ଏହା ସର୍ବଦା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ହିଁ ରହିଛି। ସେ ଆମ ଜୀବନରେ ପ୍ରଥମ ପ୍ରାଥମିକତା ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ଈଶ୍ୱର ଆମକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ଯେପରି ଆମେ ଶିଖିଛୁ, ସେ ଚାହାନ୍ତି ଯେ ଆମେ ତାହାଙ୍କ ସହିତ ସହଭାଗିତାରେ ରହୁ। ପୁରାତନ ନିୟମରୁ ନୂତନ ନିୟମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆମେ ଏହା ଅତି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦେଖିପାରୁ।

କେବଳ ଏହି କିଛି ଶାସ୍ତ୍ରାଂଶରୁ, ଆମେ ଦେଖିପାରୁ ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ମଣିଷର ଏହି "ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି" ରହିବା ପାଇଁ ଏକ ଆହ୍ୱାନ ଅଛି। ଯେହେତୁ ଆମେ ଜାଣୁ ଶାସ୍ତ୍ର କ'ଣ କହେ, ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କଠାରୁ କ'ଣ ଆବଶ୍ୟକ ତାହା ଆମେ କିପରି ଜାଣିବା? ପରବର୍ତ୍ତୀ ମୁଁ ସେଥିରେ ଗଭୀରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ।

ଆମ ଜୀବନରେ ପ୍ରତିମା

ପ୍ରତିମା କ'ଣ? ଯେହେତୁ ଈଶ୍ୱର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ଓ ଉପାସନା ଦାବି କରନ୍ତି (ଯାତ୍ରାପୁସ୍ତକ ୨୦:୩-୫), ସରଳ ଭାଷାରେ, ପ୍ରତିମା ହେଉଛି ଯେକୌଣସି ବିଷୟ ଯାହା ଆମ ଭକ୍ତି ଓ ଉପାସନାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଦୂରକୁ ଟାଣେ। ପ୍ରତିମାର ଉଦାହରଣ ଅନ୍ୟଜାତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ହୋଇପାରେ ବା, ବାଇବଲ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ କରେ, ଏହି ଜଗତର "ଦେବତା"। ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବରଣ ୬:୧୪ରେ ଏହା କହେ, "ତୁମ୍ଭେମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବଗଣର, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗସ୍ଥ ଅନ୍ୟ ଦେଶୀୟ ଲୋକଙ୍କ ଦେବଗଣର ପଶ୍ଚାଦ୍‍ଗାମୀ ହେବ ନାହିଁ।" ଏହା ସିଧାସଳଖ ଜଗତର ଧର୍ମଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ କହୁଛି।

ଏହା ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଯେ ଏହି ସମାନ ଚିନ୍ତାଧାରା ମଧ୍ୟରେ, ଯାଦୁବିଦ୍ୟା ଓ ଭାଗ୍ୟ କହିବାକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିମା ପୂଜା ବୋଲି ବିଚାର କରିବାକୁ ହେବ। ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବରଣ ୧୮:୧୦-୧୧ "ସେଠାରେ ଆପଣା ପୁତ୍ରକୁ କି ଆପଣା କନ୍ୟାକୁ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟଦେଇ ଗମନ କରାଇବା ଲୋକ, ଅବା ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ, ଶୁଭାଶୁଭବାଦୀ, କି ଗଣକ, କି ମାୟାବୀ। ୧୧ କି ମୋହକ, କି ଭୂତୁଡ଼ିଆ, କି ଗୁଣିଆ, କି ପ୍ରେତପରାମର୍ଶୀ ଲୋକ ତୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯିବ ନାହିଁ।"

ଏହା ସହିତ, ଏଥିରେ ଜ୍ୟୋତିଷ ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ଯିଶାଇୟ ୪୭:୧୩-୧୪ରେ ଏହା କହେ, "ତୁମ୍ଭେ ଆପଣାର ଅପାର ମନ୍ତ୍ରଣାରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଅଛ; ଏବେ ଜ୍ୟୋତିଷମାନେ, ନକ୍ଷତ୍ରଦର୍ଶୀମାନେ, ମାସିକ ଶୁଭାଶୁଭବାଦୀମାନେ ଠିଆ ହେଉନ୍ତୁ ଓ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ଯାହା ଯାହା ଘଟିବ, ତହିଁରୁ ତୁମ୍ଭକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ୧୪ ଦେଖ, ସେମାନେ କୁଟା ପରି ହେବେ; ଅଗ୍ନି ସେମାନଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରିବ।" ଏହି ପଦ ଏହି ପ୍ରକାର ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦିଆଯାଉଥିବା ଏକ ବିଚାରକୁ ସୂଚାଉଛି।

ଏହି ବିଷୟରେ ଶେଷ କଥା ହେଉଛି ଆମେ ଆମ ଜୀବନର ଯେକୌଣସି ବିଷୟରୁ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରିପାରୁ। ଆମେ ଯାହାକୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ଓ ବିଶ୍ୱସନୀୟତା ଦେଉ, ତାହା ପ୍ରତିମା ହୋଇପାରେ (କଲସୀୟ ୩:୫, ଯିହିଜିକଲ ୧୪:୩-୪)। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ:

ଯଦି ଏହି ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ ଆମ ଭିତରେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ପ୍ରାଥମିକତା ପାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଖରାପ ନୁହେଁ। ଜଣେ ଉତ୍ତମ ମା' ହେବା ଓ ଆପଣଙ୍କ ପରିବାରକୁ ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରେମ କରିବା ଖରାପ ନୁହେଁ। ଏକ ଖେଳ ବା ସଙ୍ଗୀତ ପ୍ରତି ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଗ୍ରହ ରଖିବା ଏବଂ ସେଥିରେ ଅସାଧାରଣ ହେବା ଖରାପ ନୁହେଁ। ନିଜ ପାଇଁ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପରିବାର ପାଇଁ ଆର୍ଥିକ ଭାବରେ ଯୋଗାଇବାରେ କୌଣସି ଭୁଲ ନାହିଁ। ଆମକୁ କେବଳ ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ହେବ ଯେ ଏଗୁଡ଼ିକ ଆମ ଜୀବନରେ ପ୍ରତିମା ନ ହୁଏ। ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱଭାବ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ସବୁକିଛିକୁ ତାହାଙ୍କ ଯଥାର୍ଥ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇବାକୁ ଚାହେଁ। ମନେ ରଖନ୍ତୁ, ଈଶ୍ୱର ହିଁ ଆମକୁ ଆମ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପାଇବା ଓ ଯତ୍ନ ନେବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି। ଈଶ୍ୱର ହିଁ ଆମକୁ ଖେଳ ବା ସଙ୍ଗୀତ ପାଇଁ, ବା ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ସୁସ୍ଥ ରଖନ୍ତି। ଏସବୁ ତ ତାହାଙ୍କର ହିଁ! ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତେଣୁ ଦାନଦାତା ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ଦାନଗୁଡ଼ିକର ଉପାସନା ନ କରିବାକୁ ସାବଧାନ ରୁହନ୍ତୁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ ଯେ ଆପଣ ଜୀବନରେ କ'ଣର ଉପାସନା କରନ୍ତି ସେଥିରେ ବହୁତ ସାବଧାନ ରୁହନ୍ତୁ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା, ଆମ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାଥମିକତା ତାଲିକାର ଶୀର୍ଷରେ ରଖନ୍ତୁ।

ଏକ ଆମୂଳଚୂଳ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା

ଦୟାକରି ଏହି ସମୟରେ ଲୂକ ୧୪:୨୫-୩୫ ପଢ଼ନ୍ତୁ।

ଲୂକ ୧୪ ଏକ ଦୃଢ଼ ଆହ୍ୱାନ ଯାହା ଯୀଶୁ କ'ଣ କହୁଛନ୍ତି ସେ ବିଷୟରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିପାରେ। ମୁଁ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରାଂଶ ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି, ଯେପରି ପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଆପଣଙ୍କ ଯାତ୍ରାରେ, ଆପଣ ଏଥିରେ ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଆମେ ଏହାକୁ ଏବେ ବୁଝିପାରିବା। ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଆମୂଳଚୂଳ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରାଂଶ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଧାରଣାଗୁଡ଼ିକର ବାସ୍ତବତା ଦର୍ଶାଏ:

ପ୍ରଥମେ ଏହା ପଢ଼ିବା ବେଳେ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିବା କଥା ହେଉଛି ମୂଳ ଗ୍ରୀକ୍ ଓ ଅନେକ ଅନୁବାଦରେ ଥିବା "ଘୃଣା" ଶବ୍ଦ (ଓଡ଼ିଆ ବାଇବଲ ଏହାକୁ "ମୋʼଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ମନେ କରେ" ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରେ)। ପ୍ରଥମେ, ଯୀଶୁ କାହିଁକି ଏତେ କଠୋର ଭାଷା ବ୍ୟବହାର କରିବେ, ବିଶେଷ କରି ପରିବାର ପ୍ରତି, ତାହା ବୁଝିବା କଷ୍ଟକର। ସତ କହିବାକୁ ଗଲେ ଅନେକଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଯାତ୍ରାର ଆରମ୍ଭରେ ଏହା କିଛି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି କରେ। "ଘୃଣା" ଶବ୍ଦ କାହିଁକି ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥିଲା ସେ ବିଷୟରେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରି ଓ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରି, ମୁଁ ଦୁଇଟି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିକ୍ଷା ପାଇଲି।

ପ୍ରଥମତଃ, ଯୀଶୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଗଭୀର ଆତ୍ମ-ଅନୁସନ୍ଧାନ କରନ୍ତୁ। ଆତ୍ମ-ଅନୁସନ୍ଧାନର ଅର୍ଥ ନିଜ ଚିନ୍ତା ଓ ଭାବନାକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା, ବା "ଅନ୍ତର ଖୋଜିବା"। (୨ କରିନ୍ଥୀୟ ୧୩:୫-୬) ଏହା କେବଳ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାହାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଲୋକଙ୍କ ଭିଡ଼କୁ ମଧ୍ୟ ଭିତରକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଦେଖିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା, ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱସ୍ତତା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ନା ମଣିଷ ପ୍ରତି ତାହା ଦେଖିବା ପାଇଁ। ଏହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ଧ୍ୟାନକୁ ଶୁଦ୍ଧ କଲା ଏବଂ ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ "ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମର୍ପିତ" କି ନାହିଁ ତାହା ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା। ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରାଂଶରୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଆମ ଉପରେ ସମାନ ପ୍ରଭାବ ପକାଏ। ଏହା ଆମ ଭିତରେ ଏକ ବିରାମ ଆଣେ ଯେପରି ଆମେ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତନ କରୁ।

ଦ୍ୱିତୀୟତଃ, ଯୀଶୁ "ଘୃଣା" ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରି ଆମକୁ ଦେଖାଉଛନ୍ତି ଯେ, ବିଶ୍ୱାସୀ ଭାବରେ, ପରିବାର ବା ଅନ୍ୟ ପାର୍ଥିବ ସମ୍ପର୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମର ଅଧିକ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱସ୍ତତା ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଲୂକ ୧୪ ସବୁଠାରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ମନେ କରିବା ପାଇଁ ଆମ ବୁଝାମଣାକୁ ଗଢ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ଏହି "ଘୃଣା" ଶବ୍ଦକୁ ତୁଳନାତ୍ମକ ଭାବରେ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ଭଲ ବୁଝିହୁଏ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମ ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତି ତୁଳନାରେ, ଆମେ ଅନ୍ୟ ସବୁକିଛିକୁ "କମ୍ ପ୍ରେମ" କରୁ। ଆକର୍ଷଣୀୟ କଥା ହେଉଛି ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବାକୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦିଅନ୍ତି, ଏକ ଉଚ୍ଛୁଳା ପ୍ରେମ ଆସେ ଯାହା ଆପଣଙ୍କୁ ଚାରିପାଖର ଲୋକଙ୍କୁ ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରେମ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ କରେ ଯେପରି ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ କେବେ କରିନଥିଲେ। ଆପଣ ସେମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେହି କଥା ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ। ଆମୂଳଚୂଳ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ଈଶ୍ୱର ଓ ଜୀବନକୁ କିପରି ଦେଖୁ ସେ ବିଷୟରେ ଆମ ମନରେ ଏକ ପ୍ରକୃତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟେ।

ଯେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କର ଆମୂଳଚୂଳ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ଥାଏ, ଆପଣ ସବୁକିଛିଠାରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନରେ କୌଣସି ବିଷୟର ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ। ଅଧିକାଂଶ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଚାରୋଟି ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରାଥମିକତା ଅଛି: ପରିବାର, ବନ୍ଧୁ, କ୍ୟାରିଅର୍ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି। ଯିଏ ପ୍ରଥମରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଚମତ୍କାର ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ଏଗୁଡ଼ିକ ତାହାଙ୍କ ପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ଥାନରେ ଆସିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ କି? ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଏକ ପ୍ରକୃତ ତ୍ୟାଗ, କିନ୍ତୁ ବଦଳରେ, ଆମେ ଜୀବନ ପାଇବା, ଏବଂ ଆମେ ତାହା ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରିବା (ଯୋହନ ୧୦:୧୦)।