ଆମେ ବଞ୍ଚୁ
ବିଶ୍ୱାସରେ।

ଆମେ ଦିନ ୩ ଆରମ୍ଭ କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ଆମକୁ ଦିନ ୧ରେ ଶିଖିଥିବା ଗୋଟିଏ କଥା ମନେ ପକାଇବାକୁ ଚାହେଁ, ଯାହା ହେଉଛି ବିଶ୍ୱାସର ସଂଜ୍ଞା। ଏବ୍ରୀ ୧୧:୧ ଆମକୁ କହେ, "ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ବିଷୟର ମୂଳଭୂମି ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ବିଷୟର ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନ।" ଯୀଶୁଙ୍କୁ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶ୍ୱାସ ଆବଶ୍ୟକ। ବିଶ୍ୱାସ ବିନା, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପରିତ୍ରାଣଦାୟକ ଅନୁଗ୍ରହ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଓ ଅନୁଭବ କରିବା ଅସମ୍ଭବ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଶ୍ୱାସୀ ପ୍ରତିଦିନ ଜୀବନଯାପନ କରିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ। ଆସନ୍ତୁ, ବିଶ୍ୱାସର ଧାରଣାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ରର କିଛି ଅଂଶ ଦେଖିବା।

ବିଶ୍ୱାସ କ'ଣ?

ପ୍ରଥମତଃ, ଏବ୍ରୀ ୧୧:୬ ଯୋଗୁଁ ଆମେ ଜାଣୁ ଯେ ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଆବଶ୍ୟକତା। ଦ୍ୱିତୀୟତଃ, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱାସ ହିଁ ସକ୍ରିୟକାରୀ ଶକ୍ତି। ଏଫିସୀୟ ୨:୮-୯ ଯାହା କହେ, ସେଥିରୁ ଆମେ ଏହା ଜାଣୁ...

ଯେହେତୁ ଆମେ ନିଜକୁ ପରିତ୍ରାଣ କରିପାରିବା ନାହିଁ, ପରିତ୍ରାଣର ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ଆମର ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ଆମ ଜୀବନ ସମର୍ପଣ କରିବା ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ଆମ ବିଶ୍ୱାସ ସ୍ୱୀକାର କରିବା। ଯେହେତୁ ଆମେ ଅନୁଗ୍ରହ (ଯୋଗ୍ୟ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି ପାଇବା) ବୁଝୁ, ଆମେ ପରିତ୍ରାଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଦାନ ଭାବରେ ଦେଖିପାରୁ। ଯେପରି ଆପଣଙ୍କ ପରିବାରର ସଦସ୍ୟ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ଉପହାର ଦିଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଭୂମିକା ହେଉଛି ତାହା ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଓ ଗ୍ରହଣ କରିବା। ସେହିପରି, ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଯୀଶୁ ଆମକୁ ପରିତ୍ରାଣର ଅନନ୍ତ ଦାନ ଦିଅନ୍ତି; ଆମକୁ କେବଳ ସେହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ହେବ।

ଯେତେବେଳେ କେହି ଏକ ଉପହାର ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଧାରଣତଃ ତାହାକୁ ବ୍ୟବହାର କରି କିମ୍ବା ତାହାର ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଉପଭୋଗ କରି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦେଖାନ୍ତି। ଏହି ଅତି ସରଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପହାରଦାତାଙ୍କୁ ଦେଖାଏ ଯେ ଆପଣ ପାଇଥିବା ଉପହାର ଆପଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ ଓ/କିମ୍ବା ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନରେ ଉପଯୋଗୀ, ଯାହା ଫଳରେ ଦାତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ସେହିପରି; ଏବେ ଯେହେତୁ ଆମେ ପରିତ୍ରାଣର ଦାନ ପାଇଛୁ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମର ପ୍ରକାଶ ହେଉଛି ବିଶ୍ୱାସ। ବିଶ୍ୱାସ ପିତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ, କାରଣ ସେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ସେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା କରିଛନ୍ତି, ତାହା ଆପଣ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ତାହାଙ୍କ ପରିବାରର ଅଂଶ ହୁଅନ୍ତି, କାରଣ ସେ ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ।

ପ୍ରକୃତ ବିଶ୍ୱାସ କ'ଣ?

ଯେତେବେଳେ ଏକ ଉପହାର ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହା ଦୁଇଟି କାମ କରେ। ପ୍ରଥମତଃ, ଏହା ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ଓ କୃତଜ୍ଞତା ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଦ୍ୱିତୀୟତଃ, ସେହି ଉପହାର କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନର ଅଂଶ ହୋଇଯାଏ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ଭାବରେ, ପିତାଙ୍କ ଦାନ ଆମକୁ କିପରି ପ୍ରଭାବିତ କରେ, ସେହି ମାପକାଠିରେ ଆମକୁ ଆମ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ।

ମୁଁ ଏହା କହୁଛି, କାରଣ ଯାକୁବ ପୁସ୍ତକରେ ଆମେ ଏକ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଦ ପାଉ।

ଏହି ପଦ ଦର୍ଶାଏ ଯେ କେବଳ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ନିଜେ ବିଶେଷ କିଛି କରେ ନାହିଁ। ଯାକୁବ ଏହି ଚିନ୍ତାକୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତି ଯେ ଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ତେବେ ଏହା କ'ଣ ପ୍ରମାଣ କରେ? ଆସନ୍ତୁ, ଏହି ପଦକୁ ଆମେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିବା "ଉପହାର" ଧାରଣା ସହିତ ଯୋଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା। ସମ୍ଭବତଃ ଆପଣ ଜୀବନରେ ଅନ୍ତତଃ ଗୋଟିଏ ଏପରି ଉପହାର ପାଇଥିବେ ଯାହା ଆପଣଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗିନଥିଲା। ଉପହାର ଦେବାର ଭାବନା ଚିନ୍ତାଶୀଳ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣ ସେଥିରେ କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ଦେଖିନଥିଲେ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ଆପଣ ତଥାପି ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଇ ସମ୍ମାନ ଦେଖାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ, ଏହା ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିନଥିଲା।

ଏହି ଉଦାହରଣ ଅନୁସାରେ, ସେହି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ସେହି କଥା ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ଏପରିକି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ମଧ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି, ତଥାପି ପରିତ୍ରାଣର ଦାନ ଓ ନୂତନ ସମ୍ପର୍କ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିବାର କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ପ୍ରମାଣ ନାହିଁ। ଦେଖନ୍ତୁ, ଆପଣ ସ୍ୱୀକାର କରିପାରନ୍ତି ଯେ ଉପହାରଦାତା ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଇପାରନ୍ତି, ଏପରିକି ଉପହାରର ବର୍ଣ୍ଣନା ମଧ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, ଆପଣ କ'ଣ ତାହାକୁ ହୃଦୟରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ସେହି ଉପହାର କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କଲା?

ମୁଁ ଏହାକୁ ଏହିପରି ଭାବିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରେ: ଯଦି ଆପଣ କାହାକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି, ଆପଣ କ'ଣ କେବଳ ତାଙ୍କୁ କୁହନ୍ତି ଯେ ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି? ନିଶ୍ଚୟ ନୁହେଁ! ଆପଣ ଉପହାର ଦେଇ, ସମୟ ବିତାଇ, ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଉପାୟରେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଦେଖାନ୍ତି। ପ୍ରକୃତ ବିଶ୍ୱାସ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି; ଏହା କେବଳ କଥା କିମ୍ବା ବିଶ୍ୱାସ ନୁହେଁ, ଆପଣ ଯାହା ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ତାହା ଜୀବନରେ ପାଳନ କରିବା। ପ୍ରକୃତ ବିଶ୍ୱାସ ଆମ ଭିତରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ପବିତ୍ର ଭୟ ରଖିବା, ତାହାଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କରେ ରହିବା, ତାହାଙ୍କ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରିବା ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ପରି ଜୀବନଯାପନ କରିବାର ଏକ ଆକାଂକ୍ଷା ସୃଷ୍ଟି କରେ।

ବିଶ୍ୱାସ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ (କର୍ମ)

ଏହି ବିଷୟ ଆଲୋଚନା କରିବା ବେଳେ, ଆମେ ଗୋଟିଏ କଥା ଅତି ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା କର୍ମ ଆପଣଙ୍କୁ ପରିତ୍ରାଣ ଦିଏ ନାହିଁ (ତୀତସ ୩:୫)। ଆପଣ କେବେ କାହାକୁ ଏପରି କହୁଥିବା ଶୁଣିଛନ୍ତି କି, "ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ନିଜକୁ ସୁଧାରିବାକୁ ପଡ଼ିବ"? ତଳେ ଏକ ଚିତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ଦର୍ଶାଏ କିଛି ଲୋକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କକୁ କିପରି ଦେଖନ୍ତି।

ଚିତ୍ର ୬ · ପ୍ରଥମ ଚିତ୍ର

ମୋର କର୍ମ

ଭ୍ରମିତ କରେ

ମୋ ହୃଦୟକୁ

ମୋତେ ଭାବିବାକୁ ଦିଏ ଯେ

ଈଶ୍ୱର ମୋ କର୍ମରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ
ଏବଂ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି

ଏପରି ନୁହେଁ ଯେ ଏକ ତରାଜୁ ଅଛି ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ କର୍ମ ମାପୁଛନ୍ତି। କିଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ପ୍ରକୃତରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ଯଦି ଜୀବନର ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କ ଭଲ କର୍ମ ମନ୍ଦ କର୍ମଠାରୁ ଅଧିକ ହୁଏ, ତେବେ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ ପାଇବେ। ଏପରି ଚିନ୍ତାଧାରା ଭୁଲ। ଯୀଶୁ ପରିତ୍ରାଣର କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ସମାପ୍ତ କରିସାରିଛନ୍ତି; ଏହା ସମାପ୍ତ ହୋଇଛି (ଯୋହନ ୧୯:୩୦)। ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ଆପଣଙ୍କର; ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଛନ୍ତି (ଏଫିସୀୟ ୨:୮-୯), ଏବଂ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରତି ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ବ୍ୟତୀତ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଆଉ କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ଏହାକୁ ବୁଝିବାର ସଠିକ୍ ଉପାୟ ତଳେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି।

ଚିତ୍ର ୭ · ଦ୍ୱିତୀୟ ଚିତ୍ର

ଅନୁଗ୍ରହକୁ
ବୁଝିବା

ଜ୍ଞାନ ଦିଏ

ମୋ ହୃଦୟକୁ

ଯାହା ମୋତେ ପ୍ରେରିତ କରେ

ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ
କରିବାକୁ

ଆମକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ହେବ। ESV Global Study Bible କହେ ଯେ ଅନୁଗ୍ରହ ହେଉଛି "ଅଯୋଗ୍ୟ [ଅର୍ଥାତ୍ ଅର୍ଜିତ ନୁହେଁ କିମ୍ବା ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ] କୃପା, ବିଶେଷକରି ପରିତ୍ରାଣର ମାଗଣା ଦାନ, ଯାହା ଈଶ୍ୱର ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି।" ତାହାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହକୁ ବୁଝିବା ହିଁ ସେହି ସଂଯୋଗ, ଯାହା ଆମ ଭିତରେ 'ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା'ର ଆକାଂକ୍ଷା ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝୁ, ଏହା ଆମ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଗତିଶୀଳ କରେ। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଅନେକ ନୂତନ କିମ୍ବା ପରିପକ୍ୱ ହେଉଥିବା ବିଶ୍ୱାସୀ ଭାବନ୍ତି ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ କିମ୍ବା କ୍ଷମା ଅର୍ଜନ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲ କାମ 'କରିବାକୁ ହିଁ ପଡ଼ିବ'। ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ। ଅନୁଗ୍ରହ ଆମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି 'ଭଲ କାମ କରିବାକୁ' ଆକାଂକ୍ଷୀ କରେ, କାରଣ ସେ କରିଥିବା ସବୁକିଛି ପାଇଁ କୃତଜ୍ଞତାରୁ ଆମେ ଆମ ଜୀବନ ଦ୍ୱାରା ତାହାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।

ତେଣୁ, ସେହି ଚିନ୍ତାଧାରାରେ, ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହର ଅପବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କେହି କେହି ଏହି ଧାରଣାକୁ ଏପରି ବୁଝିପାରନ୍ତି ଯେ ଆମେ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଛୁ, ତେଣୁ ଆମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତାହା କରିପାରିବା। ଆମେ ତଥାପି ଆମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦାୟୀ (୨ କରିନ୍ଥୀୟ ୫:୧୦)। ପରିତ୍ରାଣ ପରେ ଆମକୁ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତାହା କରିବାର ମୁକ୍ତ ଅନୁମତି ମିଳେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହା କହୁଛି କାରଣ ପ୍ରାଥମିକ ମଣ୍ଡଳୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ବୁଝାମଣା ସହିତ ସଂଘର୍ଷ କରିଥିଲା। ଶତ୍ରୁ ଓ ଆମର ପାପମୟ ସ୍ୱଭାବ ଚତୁର, ଏବଂ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସୀ ଭାବରେ ଆମକୁ ବିଭ୍ରାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ। ପାଉଲ ମଧ୍ୟ ରୋମୀୟରେ ଏହା କହନ୍ତି...

ତେଣୁ, ଏହି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ବେଳେ, ଆମେ ଚିହ୍ନଟ କରୁ ଯେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ବିଶ୍ୱାସୀ ଭାବରେ ବିଶ୍ୱାସ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ପରସ୍ପର ସହିତ ଚାଲେ ଏବଂ ପରସ୍ପରଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ରହିପାରେ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ବ୍ୟବହାରିକ ଭାବରେ, ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଉଠିବା ବେଳେ ଆମ ପାଖରେ ଦୁଇଟି ବିକଳ୍ପ ଅଛି। ଆମେ ବିଶ୍ୱାସରେ ଚାଲିବା, ନା ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଚାଲିବା?